Ik zou willen dat de zon bij het opgaan besloot dat het zijn dag niet is. Terugkrabbelt en weer in bed kruipt en vergeet dat de wekker niet is gesnoozd. Dat we landelijk afspreken, op zulke momenten zelf ook maar een oogje toeknijpen?

Ik weet niet wat ik met mezelf aan moet, hoe moet je het interpreteren als je denkt dat je binnenstebuiten bent afgeleverd? Een kraan in plaats van een tweedehands maar nog bruikbaar stuk omlijsting van een schilderij? Zou Heidegger ook weten dat een landweg soms onbegaanbaar kan zijn? Zou die geven om mijn beslommeringen? Of is hij voor zichzelf filosoof geworden?

Geef me in godsnaam iets meer tijd om te recupereren, op adem te komen van heftige natte dromen. Ook al heb ik die eigenlijk niet eens, maar bij wijze van. Wel denk ik soms over je na. Niet meer in tranen maar wel in treinen

wagonnetjes die steeds hetzelfde spoor afrijden. Met voornamelijk Waarom als station en Waarmoethetheen. Ik heb bij die eerste nog geluncht, fantasieën gehad over vrouwen in trouwjurken, stilgestaan bij een gallerij. Volmondig gezegd…

Ja, ik wil.

Lars Ferwerda (stadsdichter Alphen ad Rijn)