Je rent, je rent
over wolken, over zee
over land, voorbij de wind
naar een plek zonder oorlog
waar het kwaad jou niet meer ziet
waar het kwaad jou niet meer vindt

Je angst laat je achter
om deel te worden
van onze geschiedenis

Je tranen laat je achter
op de vloer van de schuilkelder
waar ze nooit mogen opdrogen

Je voetstappen blijven gegrift
in de aarde, eens bedekt
met kleurrijke bloemen

Op de muren van huizen
zonder ramen zonder daken
ontwaakt je schaduw
in een wereld vol vleermuizen
verdwaald in een labyrint
van macht en onmacht

De morgenstond wringt zich
door de nacht en ontpopt zich
als een nieuwe dag
met hoop op de toekomst

Je hoeft niet meer te rennen

© Nico Croes, 28-2-22