PODIUM VOOR POËZIE

Categorie Actualiteiten

Een avond vol rouw

een ruimte
buiten
waarvan we
niet wisten
dat een Q-r code
ondanks de last minute
uitnodiging
verplicht is
.
waar zelfs een papieren
vaccinatie bewijs
niet werkt om de droomcirkel
te mogen betreden
nog voor 25 september
voor de vrijwilligers van het theater
was alleen een smartphone app genoeg
om binnen te komen
de richtlijnen van het theater
strenger dan de wet
voorbij onze mensenrechten
Neurenberg en Helsinki
voor de opening
van ons eigen kunstfeest
gedichten liggen ten toon
in een ruimte
waar wij niet meer mogen komen
sinds vandaag
kunst en cultuur
onder de stolp
van Phizeriaanse
Billy Boom
om Klaus met Swabs
om niet meer te vergeten
culturele erfenissen
verloren in een
draak vol wratten

Pestgedrag

Sticky berichten

Dan wandel je naar huis
drie jongens
pesten
spugen
naar een huilend
jongetje
op de stoep

een vrouw in het geel
fietst langs, stopt
“Is dit nu nodig?”

Ik wandel
steek over
doe wat eigenlijk niet mag
in Coronatijd

kniel neer bij het
huilend hijgende kind
vind de zachtheid
die ik zoek
vraag wat er is

de oudere jongens
waaronder een broertje
brutaal en dreigend

met een strenge blik
maan ik tot rust
en afstand

wat er is gebeurd
voor ik langsliep
is een raadsel …

vraag wat er is
kan er geen touw aan vast knopen
zag alleen de trappen en de open
spugende monden van de drie
tegen één

haal eens rustig adem
na het verhaal en een
verbaal en fysieke grens

keert de mens
in het lijfje terug …

Ik vertrek
de oudste brutale aap
“We moeten nog 3 uur naar huis”,
succes … ga er niet in mee
ga het duel in woorden
met een lach uit de weg

draai me na de bocht
nog even om
ze lijken weer samen
te fietsen

vier jongens
op twee fietsen

 

© Anja: Tekelenburg

Regenboog

Ik droom een cirkel

 

Van kleurige bloemen

Ik ruik in gedachten

Hun heerlijke geuren

En kijk!

Op straat:

Een bonte zebra

Zijn regenboog

Van warme kleuren

Roept uitnodigend

Naar mij:

“Kom, steek met mij over;

Hier ben je veilig”.

Ik droom een zee

Van unieke mensen

Op het veelkleurig pad

Van hier

Naar daar

Ik hoor gezang

Van de overkant

Eén koor

Van zoveel

Verschillende stemmen

En dan denk ik:

Als dát

Eens wáár

Mocht zijn……..

© G.J.M.Zegers 2021

De Vlinder (cultuurprijs)

een project met senioren die naar behoren de regels volgen kansen zoeken hoe motiveer je mensen en keer je geraniums om tot stralende bloemen voluit bloeiend die het leven waar benoemen dat schoonheid van binnen naar buiten wil bewegen en… Verder lezen →

Klimaatgedicht

Klimaat in de uitverkoop haar zon droop af en viel stil in de cyclus van elf jaren van koelen en opwarmen op en neer miljarden jaren telkens maar weer een arrogante man bedacht dat hij de macht wel over kon… Verder lezen →

Klimaatgedichten in broodnood

Je zult maar op weg zijn
naar een wandeling
met mooie vrouwen
en collega belegen heer

dan is er die ene keer een vrouw
die gauw de honden weg wil brengen
en hierna besluit dat de nood
voor een stukje brood hoog is

wij wachten en verlengen de tijd
van blijven staan voor deze mensen

tot de koude ons aanvat
en de groep besluit dat
het tijd is om te gaan

zonder telefoon nummers
en mobiel internet is het net
die gek gemiste kans

om elkander dan toch nog
op het terras te treffen
we effenen het ongeluk
met een stuk extra poëzie

en appeltaart op afstand
na wat ruilgedichten
in binnen gezichten gevat

omroephouten

 

Anja Tekelenburg

Puinhoop

laat de nacht overgaan in nacht
laat ons dromen van de wereld van gister
toen de dag begon met vogelzang
toen de zon nog opkwam boven vredig land

laat déze nacht overgaan in nacht
leid ons in dromen naar gisteren
toen onze kinderen fietsten, renden, speelden
toen we onverschillig strooiden met tijd

onverbiddelijk draait de aarde
onverbiddelijk stijgt de zon
boven onherstelbaar verleden
boven zwaar verwrongen trots

onverbiddelijk draait de aarde
met een noodgang stijgt de zon
boven huizen in puin
boven dromen in as

ik sla mijn hand voor mijn mond
ik sla mijn vuist op de grond
dit is waar mijn kinderen wonen!
dit is waar mijn kinderen zijn!

met mijn vuist op de grond
sla ik mijn hand voor mijn mond
dit is wat ik moet verwoorden
dit is wat ik duiden moet

ze zijn niet blind
ze zijn niet doof
onder mijn vleugels zien zij
onder mijn vleugels horen zij

ze zijn doof noch blind
zij horen en zien
onder het gruis hun deugd
onder het puin hun jeugd

en ze blijven vragen
vragen, niet klagen
grote, natte ogen
vegen op gezicht

ze blijven vragen
niet klagen, vragen
hun handen open
hun schouders hoog

ik sluit ze in mijn armen
druk ze ferm tegen mij aan
omdat ik ze wil troosten
omdat ik hun liefde wil

ik voel ze in mijn armen
houd ze ferm tegen mij aan
om ze te beschermen
om ze af te schermen

waar is de noodrem van de aarde?
waar is de dimmer van de zon?
want in het licht moet ik gaan zoeken
naar antwoorden van lucht

laat de ochtend schemeren naar donker
laat deze ochtend overgaan in nacht
zodat ze kunnen slapen
zodat ze kunnen dromen over fietsen, rennen, spelen

en laat de nacht overgaan in avond
en de avond overgaan in middag
en gistermiddag overgaan in ochtend
en laat de vogels bij nachteraad zingen
laat ze zingen als op de avond van 4 mei

en laat het overgister 5 mei zijn
en wij weer allen vrij zijn
en meer dan ooit te voren blij zijn
met de vrijheid die nog is.

© Danny Keff

5 Mei

Vrij
wat is het
wat betekent het
voor jou?
voor mij?

Jezelf opdelven
onder lagen overtuigingen
vandaan
gaan staan
voor je eigen pijn en zijn
talenten en verlangen

dat is vrij zijn
voor mij
deze dag

 

© Anja Tekelenburg

Boek Nico

In het kader van dodenherdenking en bevrijdingsdag hierbij het schilderijen en gedichtenboek van Nico Croes

Ontnomen Vrijheid Nico Croes

 

Dag van het autisme

dag van het autisme
een specialisme
in een anders werkend brein

het zou een ziekte zijn
met medicatie te onderdrukken
echt ik val in duizend stukken

uit elkaar
spelletjes om gewin
dat begin van eindeloosheid is
is wat hij zo mist

sterren en strepen verbleken
voor zijn ogen als leugen en bedrog
de trog hebben gevuld

dag het het autisme
een specialisme
in zingeving en geduld

voor de mensen om je heen
© Anja Tekelenburg

Het gevoel

waar de bij beeld geschreven
woorden uitgesproken

een bespeelde handpan breekt
illusies in duizenden facetten

welke een uitgesproken
woord niet kan horen

harten raken zielen
stemmen vormen trillingen
gezongen woorden
gedragen op handen
raken een snaar
die diep van binnen
beroert en wil inkleuren

© Anja Tekelenburg

Inspiratie

inspiratie
en integriteit
een zingende zoektocht
bezweren, leren
wij van dag tot dag
vanuit de nacht

de snelwegen van het woud
ons hart houdt herinneringen
aan een zinderende tijd

waar handen elkaar raken
golvende bewegingen maken
op een maagdelijk doek

kleuren fleuren de dagen op
klanken raken zoet de ziel
zetten gedachten in beweging
tegen alle moeten in
maakt zij ons wakker
doet leven ontwaken

een stroom van liefde
en inspiratie
de sensatie
van ons leven

(n.a.v. gesprekken over het cultuurplein in relatie tot het referendum Ruimtelijke Koers)

© Anja Tekelenburg

Culturele armoede

Het kind wil dansen
kansen en sterren
uit de hemel plukken
het wil niet lukken

Corona zeggen ze
het is gevaarlijk
hoort ze steeds weer
leven lukt niet meer

zij willen zingen
stemmen en sferen
naar de hemel bidden
het wil niet lukken

Corona en angst verzwijgen
de onderliggende pijn
van verdwenen geluk en inspiratie
de traktatie steeds weer uitgesteld

wel verteld het samen leven
omgeven door mensen om je heen
alleen met je verlangen
en een doodsstrijd in eenzaamheid

© Anja Tekelenburg

Sneeuwpop

Een kinderhand
alleen op straat
bouwend
aan een sneeuwpop

Dag Anja
ha meis

je mag wel bij mij
op de oprit een pop maken
daar tegen de wand
is de sneeuw opgewaaid

ja …

Zij bouwt strategisch

we zoeken stenen
uit tovermandjes
met schatten
uit Oostenrijk

een oude pen
als neus
stenen als oog
uitgestoken tong

Plezier en geluk
zomaar een stukje
uit een winterdag

© Anja Tekelenburg

Thuisonderwijs

Achter het scherm

zit ik mij te vervelen

ik mis mijn klas het plein

vriendjes om mee te spelen.

 

Ik zie ze in hun vakje zitten

soms valt er eentje weg

de helft zit nog te pitten

hoort iemand wat ik zeg?

 

Van staarten delen

begrijp ik nog geen biet

mijn vader denkt diep na

maar ach die dino snapt het niet.

 

Liever pak ik de telefoon

-redder in nood- op schoot.

De juf? Zij ziet alleen mijn hoofd!

Ik neem haar en mijn dino in de boot

op avontuur naar zee.

 

Vergeet het maar

ik zit al wekenlang alleen

aan mijn bureautje o zo saai

het is zo stil in Houten-Noord

en ik verveel me zo…

 

ã Henk Gilhuis

Gedichtendag

door storm en regen
was mij schoon
reinig mijn ziel
zuiver het hart …

vang jij het licht
zwicht je voor verlangen
naar een groene aarde
baar mij leven …

© Anja Tekelenburg

Jaarwisseling 2020

terug naar het ’t begin
we rolden als vanouds
een schoon nieuw jaar in
“nieuw” tussen haakjes

het was nog als weleer
eens even wat anders
dat kon nog wel een keer
een klein monster, ver weg in China

onzichtbaar, werd met miljarden actief
nee niet hier, het zal daar wel blijven
dachten wij Houtenezen heel naïef
het kwam voor het maart was, benam ons

de adem, kreeg onze geliefden in zijn macht
al schitterde buiten het licht door de bloesems
de kus werd verboden, een handdruk verdacht
op afstand knuffelen met twee handen

op de borst, als troost in zware tijden,
met corona sluipt eenzaamheid binnen
aangrijpende beelden van onmenselijk lijden
niet aanwezig kunnen zijn bij dierbaren

zorgverleners worden onze nieuwe helden
in een tijd van onzekerheid angst en verdriet
maatregelen ter bescherming gelden
we hopen op een mooi en veilig jaar

waarin het virus zich laat bedwingen
de huizen en harten opengaan
en iedereen uit volle borst mag zingen
we wensen jou en de jouwen gezondheid

overvloed en vrede in een nieuwe vorm
er komt een dag waarop rozen bloeien
met vrijheid en liefhebben als natuurlijke norm

Voor ieder een mooi twintig eenentwintig
Maak mooie momenten bijzonder.

Coproductie Dorpsdichters, 27-12-2020

De stadsdichter

kunst behoorde vroeger
tot een elite groep
nu is kunst van jou
nu is kunst van mij
nu is kunst van ons
ik kan ermee spelen
kleuren, schilderen
de ruimte ermee vullen
ik kan prachtig zingen
aan de rand van de stad
mijn gezang draagt de zon
naar de rode nacht

ik kan dichten en nog meer
letters rijgen tot woorden
slingers deur naar deur hangen
ik vertel over de stad
over wat de cultuur baart
de buren het nieuws brengen
een stad zonder dichter
is een maan zonder sterren
hoe dichter bij de stad
hoe meer vervallen ogen de muren

ik dicht de gaten

© Nico Croes

Een kaarslengte …

In de donkerste maand
brandt midden op tafel
een vijfarmige vriend
met vuurrode vingers
de kandelaar

stille hulp voor ouders
om een kinderoorlog
-over wie iets het eerst mag-
in traag druipend vet
te smoren

daar komen de strijders
nog met verbeten gezichten
door de vlammen verleid
aan tafel de vrede tekenen
met sinaasappelschillen
zacht knetterend

gelach verstomt, ogen staren
in de stilte spreekt alleen het licht
waar een gezin zich verbindt

vrede duurt maar een kaarslengte lang
als bij het stompje de oorlog hervat

wie mag er blazen?

© Henk Gilhuis

Samen voor de schoorsteen

we riepen
zwarte piet
als we iemand
op het dak zagen

we zongen samen
liedjes bij
de haard
wie zoet is krijgt lekkers

wie lekkers krijgt
is zoet zullen
onze ouders
gedacht hebben

we zetten
onze schoenen
met daarin
een wortel voor het paard

de dag erna
aten we
stamppot
met wortelen

© Hans van der Vlugt

Sint en Piet

Ik zie ze nauwelijks tot niet
de najaar en winterrijke figuren
een groot melancholisch verdriet
beweegt zich uit het vallend blad

op het Rond is het winkelen
beperkt, ook in Het Dorp, de worp gemist
warme chocolade en koek
lijken een gevallen fotoboek

de muziek en bewegingen met snoep
deed het altijd lacherig goed
ik ontmoet slechts maskerades
onderweg over de pleinen waar rijen

verdwijnen achter gesloten deuren

© Anja Tekelenburg

Saint’s Lament

Vanuit Spanje
met de boot
vaar ik met appels van Oranje
regelrecht naar code Rood

Bij aankomst zet men
zonder gêne
mij regelrecht
in quarantaine

Na in totaal
een dag of tien
heb ik mijn schip
echt wel gezien

Ik tref als ik
de wal op ga
slechts één persoon
met camera

Die meldt mij
tot mijn groot verdriet:
“Er zijn geen kind’ren
zo u ziet”.

Mijn trouwe paard
-en dat is zuur-
moet aan een
anti-schimmel-kuur

En dat geklaag
-niet te genieten-
over de kleuren
van mijn Pieten

Het liefste maak ik
rechts-om-keert
dan zien ze mij
dit jaar niet meer

Ik denk dat ik
naar Spanje vaar;
Koop je cadeautjes
Zelf maar !

© G.J.M. Zegers 2020

Krantenartikel

Trots op het punt waar wij nu staan

Artikel AD

Mishandeling 2 (schoolkind)

in de klas
door de meester
gekleineerd

vader net overleden
moeder verwaarloost hem

je stinkt
hebt luizen

in de klas
door de meester
gekleineerd

je loopt achter
stikt in verdriet

zie de gaten in je sokken

zelf continu gepest
zie ik de blokken
aan jouw benen niet

de meester schiet
de pesters te hulp
kinderen in hun schulp gekropen

nopen hem tot geniepig
kleineren en jongleren

met het kwetsbaren in zijn school

© Anja Tekelenburg

N.a.v. Week van de Mishandeling

Mishandeling 1 (gaslighting)

je bent niets
kunt niets
maakt niets
van je koken
roken mag je

weet

ik tweet je naam uit
de mannen fluiten
nemen je mee
goud verdien ik
thee te heet gedronken

beschonken wil ik je
gedrogeerd
opdat je je niet verweert …

je bent niets
wat doe je nu
hou je mond
ongezond jouw
vragen

© Anja Tekelenburg

N.a.v. Week van de Mishandeling

Uit-gestorven

daar staan ze niet
zijn hand volgt niet
het licht niet in haar haar

daar staan ze niet
zijn duim streelt niet
niet haar wang aldaar

daar staan ze niet
zij rekt zich niet
op tenen niet naar hem

daar staan ze niet
hij fluistert niet
niet met zwoele stem

daar staan ze niet
het licht valt niet
als kader op de grond

daar staan ze niet
tot mijn verdriet
hier niet op Het Rond

 

Gedicht © Danny Keff
Foto © René van den Brandt

Cultuur … morgen zou …

Op het scherpst
van de snede
tussen angst voor ziekte alsook dood
is de ruimte voor cultuur gedood

door generaties heen gedanst
in een groot avontuur
dat de dichte nacht
vol-ledig bezet

met een gebroken hart
verwarde geest
die vreest voor erger …

cultuur ondergronds
leven in het kleine binnen
we beginnen later

later

later

weer opnieuw …

 

 

© Anja Tekelenburg

Het sprookje biodiversiteit

daar stond ze in haar rode jas
te roepen: het is tijd
het is tijd voor verandering
voor meer diversiteit

voor vlinderstrook en bloeibogen
met pluriforme kruin
voor zonpaneel en regenton
en tegels uit de tuin

daar stond ze in haar rode jas
te roepen: het is tijd
geef alle beestjes ruimte
met een beter maaibeleid

er werd zowaar geluisterd
ze kreeg oevers met een lach
een bos zo mooi verwilderd
het was prachtig wat ze zag

daar ging ze met haar rode jas
ze had het naar haar zin
ze zong zo blij en huppelde
het Nieuwe Wulven in

de bloemen bloeiden weeldig
ze raakte van het pad
de laatste die haar heeft gezien…

de wolf die haar vrat

 

© Danny Keff

© 2021 — DEZE WEBSITE IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR WILLEM VAN ROOIJ CONCEPT & VORMGEVING | DIGITAL CONCEPTS EN UNIVÉ VERZEKERINGEN

Thema door Anders NorenOmhoog ↑