PODIUM VOOR POËZIE

maand mei 2024

UITNODIGING

Velen zijn al langs geweest bij het Internationaal Podium ‘Avenida Poesía’ om gedichten in verschillende talen en de Nederlandse vertaling daarvan te lezen.

De gedichten zijn van de hand van dichters uit El Salvador, Oekraïne, Duitsland, Aruba, Ierland, Turkije, Griekenland, Rusland, Bosnië-Herzegovina en Nederland.

Ook u kunt de gedichten lezen op de schutting van de familie Noorlander (hoek Koolmeeshaag / Goudvinkhaag) . Mocht u de gedichten nog niet hebben gelezen, dan bent u van harte uitgenodigd om een bezoek te brengen aan dit poëziepodium. Op voorwaarde dat het niet hard waait, worden de gedichten dagelijks opgehangen.

Er zijn ook meerdere  gedichten te lezen in de Goudvinkhaag alias ‘Avenida Poesía’.  Deze zijn geplaatst achter schuurramen van de oneven nummers.

Puinhoop – gedicht bij herdenking 4 mei

laat de nacht overgaan in nacht
laat ons dromen van de wereld van gister
toen de dag begon met vogelzang
toen de zon nog opkwam boven vredig land

laat déze nacht overgaan in nacht
leid ons in dromen naar gisteren
toen onze kinderen fietsten, renden, speelden
toen we onverschillig strooiden met tijd

onverbiddelijk draait de aarde
onverbiddelijk stijgt de zon
boven onherstelbaar verleden
boven zwaar verwrongen trots

onverbiddelijk draait de aarde
met een noodgang stijgt de zon
boven huizen in puin
boven dromen in as

ik sla mijn hand voor mijn mond
ik sla mijn vuist op de grond
dit is waar mijn kinderen wonen!
dit is waar mijn kinderen zijn!

met mijn vuist op de grond
sla ik mijn hand voor mijn mond
dit is wat ik moet verwoorden
dit is wat ik duiden moet

ze zijn niet blind
ze zijn niet doof
onder mijn vleugels zien zij
onder mijn vleugels horen zij

ze zijn doof noch blind
zij horen en zien
onder het gruis hun deugd
onder het puin hun jeugd

en ze blijven vragen
vragen, niet klagen
grote, natte ogen
vegen op gezicht

ze blijven vragen
niet klagen, vragen
hun handen open
hun schouders hoog

ik sluit ze in mijn armen
druk ze ferm tegen mij aan
omdat ik ze wil troosten
omdat ik hun liefde wil

ik voel ze in mijn armen
houd ze ferm tegen mij aan
om ze te beschermen
om ze af te schermen

waar is de noodrem van de aarde?
waar is de dimmer van de zon?
want in het licht moet ik gaan zoeken
naar antwoorden van lucht

laat de ochtend schemeren naar donker
laat deze ochtend overgaan in nacht
zodat ze kunnen slapen
zodat ze kunnen dromen over fietsen, rennen, spelen

en laat de nacht overgaan in avond
en de avond overgaan in middag
en gistermiddag overgaan in ochtend
en laat de vogels bij nachteraad zingen
laat ze zingen als op de avond van 4 mei

en laat het dan morgen toch 5 mei zijn
en wij weer allen vrij zijn
en meer dan ooit tevoren blij zijn
met de vrijheid die nog is.

© Danny Keff

Het maïsje in mij*

Ooit was ik een harde gele kern

zo klein en toch zo vol van potentieel.

Ik ontwikkel mij als één geheel

gelijk het universum met haar sterr’n

uiteenknalt als een deeltje in het CERN.

Alles beter dan vermaald tot meel.

Ik ontpop graag in een pan met steel.

Mijn maïsknal hoor je donderen in Bern.

Mijn tututje werd een chic gewaad.

Ik voel de blikken op mijn maïs gericht.

De adamsappel onder mijn gezicht

is het die mijn heerlijkheid verraadt.

Zien wie ik was – niet ben – maakt mij zo kwaad

ontploft mijn maïsje in een knal van licht.

Sonnet gemaakt tijdens Poësoep met Danny, Christel, Roelf, Nico, Bauke en
Tove

© 2024 — DEZE WEBSITE IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR WILLEM VAN ROOIJ CONCEPT & VORMGEVING | DIGITAL CONCEPTS EN UNIVÉ VERZEKERINGEN

Thema door Anders NorenOmhoog ↑