Dorpsdichter Houten

PODIUM VOOR POËZIE

Poëziestraat in Houten

Sticky berichten

Wist u dat we in Houten sinds 17-07-2021  een echte Poëziestraat hebben? Wist u dat dit de Goudvinkhaag betreft?

20211022-poeziestraathouten-opgemaakt

Bureaucratie

de illusie van democratie
gewurgd in duizenden regels
internationale en lokale structuren

we gluren over de randen
van het mogelijke
zoeken naar lekken
om het onmogelijke
mogelijk te maken

hersens kraken en handen
blijven schrijven
mensen glimlachen naar elkaar

Met een knipoog …
Regels zijn dood, mensen leven

© Anja

Met de beste intenties

de platte gemeente
met het blauw hoog in vaandel
was niet rood genoeg
voor eloquente woorden

het gemeen tehuis
investeerde in een onderscheiding
niet in de vorm van een pen of speld
maar namens het volk… een dolk

er drijft een lijk
in de grachten van Venetië

de gondelier wendt het roer
en de duiven krijgen voer.
er drijft een dichter
een lijk op z’n retour

in de hemel besefte zij pas
dat het kleinood
een briefopener was

 

In dit gedicht is gebruik gemaakt van fragmenten uit het lied ’t Lijk van Klein Orkest

Verslag reünie haikupad, zaterdag 25 juni 2022


11.45 … een tentje op het veld nabij het geheim van man en paard, op het inundatieveld aan de Achterdijk in Schalkwijk naast het Haiku pad. Er was een uitnodiging binnen gekomen bij de dorpsdichters … Nico Croes en ondergetekende zijn er geweest …

Het was prachtig Nederlands weer … de opkomst was onvoorspelbaar, exclusief Christel en Willy, was er nog een kunstenaarsechtpaar … de kwaliteit van de ontmoeting was alsof we met honderden waren …

De weidsheid van het landschap en de intimiteit van het kleine poëzie minnende gezelschap in een natuurgebied dat die naam niet mag dragen … We hebben samen nagedacht over het breder uitdragen van Poëzie en hoe dit pad en de Goudvinkhaag Avenida Poesia met elkaar te verbinden en/of dit breder uit te zetten in de gehele gemeente Houten … wie zijn of haar raam ter beschikking wil stellen voor een gedicht kan zich melden bij:  info@dorpsdichterhouten.nl

Nico schreef voor Christel:

Schalkwijk rijk aan vlijt
gecondenseerd uit de lek
besproeid met haiku’s

Anja schreef voor Christel:

vlinderkinderen
landen op hun waardigheid
zeldzame zinne

—-
deze regenbui
verwachtten appel bomen
al geruime tijd

Ken je mij?

Zie je MIJ
Zoals ik werkelijk ben
Als je kijkt
Door het
Selfie-pantser
Van Alfa-king
Of
Beauty-queen?

Hoor je MIJ
Als ik
In stilte
Schreeuw
Om échte
Aandacht?

Voel je MIJ
Mijn
Wanhoop
Angst
En verdriet
Verborgen onder
Stoerheid?

Ken je MIJ
Zoals ik ben
En gekend
Wil worden?

© G.J.M. Zegers 2022

Raampoëzie

Kijk…
Hier !

Schaamteloos
Toon ik
Mijn volle zinnen
Aan allen
Die
Het woord
Beminnen

Aan ieder
Die zich
Aan mij
Laven wil

Lees mij dus
Sta bij mij stil

Dát is
Mijn grootste
Wens

Reeds velen
Vóór u
Zijn gezwicht
Voor mijn
Gedachten

Ik ben
Uw
Raam-gedicht

© G.J.M. Zegers 2022

HET KAN WEER

wat is het fijn
om te zien
dat wij weer
rond kunnen lopen
op dit mooie plein van Houten
bevolkt met blije mensen
genietend van elkaar en met elkaar
Genietend van al het moois
uitgestald speciaal voor jou

vooral genieten
van al het groen en de bloemen
die het lonken niet kunnen laten

als de muziek losbarst
maak de benen los
gooi de armen in de lucht
zo’n feest als vandaag
krijg je een keer per jaar

Straks als je weer thuis bent
geniet je nog na van deze dag
op Het Rond in volle bloei

© Nico Croes
29-5-22

Opening

We staan hier
dansen
draaien
maaien
de korrels
hoop voor
onze voeten
weg en zaaien
de bloemen
en vormen
voor morgen

we zingen
springen
bewegen
op ritmes
en klanken
zingen
Houtense duiven
van ronde
daken

we staan hier
genieten
gieten
inspiratie
over het plein
zijn zomerzot
blij

en dansen
draaien
schilderen
zwaaien

wij doen
wat ons leven
zin geeft

Anja Tekelenburg

Mantelzorgevent

Mantelzorg event
een vooralsnog onbekend
gegeven, overladen
met vooruitglijdend afscheid
een tijd van komen en gaan
van bestuurders en hulpverleners

voor gezinnen vol zorg niet:
het leven blijft bestaan
en voortgaan in zorgen
in grote en kleine zaken

je zult maar chronisch dagelijks
full-time moeten zorgen voor een geliefde
waarbij het soms te veel is
je vraag om hulp nergens in past

je behoefte niet in het plaatje van
het zoveelste protocol te voegen is
dit kan gaan over het bestaan
van vrager en ontvanger of over beide
en het systeem legt een claim …

Anja Tekelenburg

Palmenstrand in Houten

Als de mens toch sterven moet
zeg ik: Hé, doe het dan goed!
met een cocktail in de hand
op ons Houtens palmenstrand

Ja, zo zeker zal het gaan
de zee komt uit het westen aan
dus nog een slok. Salut en proost!
bouw op veilig: Houten-Oost

Liefst toch hoogbouw a.u.b.
wel zo veilig dicht bij zee

Danny Keff

Openingstoespraak 20220507

• Vandaag is aan mij de bijzondere eer om het event te openen van ″Poëzie aan de Slinger″ van het team Dorpsdichters in Houten. • Graag markeer ik het belang van cultuur en ook van poëzie. Het vergroot ons cultureel… Verder lezen →

Onverwoestbaar

Er stonden drie bomen in een diep en duister woud
Zij waren hun jaren vergeten en ongelooflijk oud
Sterk en stevig onverzettelijk gebouwd
Saamgehouden door integer hout.

Zij bogen hun kruinen naar elkaar toe
Al wat zij zagen maakte hen moe
De mensen, de dieren compleet van het pad
De struiken en bloemen aan het eind van de lat.

Temidden van takken die naar elkaar reikten
Groeide de wijsheid in vrijheid ten top
De bomen konden hun glimlach niet langer weerhouden
Temidden van woeling viel niets meer te rijmen.

De bomen klampten zich aan elkaar vast
Met geoefende takken gaf dat hun meer kracht
Zij wilden het bos van onzaligheid redden
En voelden de macht diep in hun bast.

Bomen en struiken, bloemen bloeiden weer op
Dieren bemerkten levenslust in hun kop
De wijsheid van bomen verworteld in aarde
Diep ver verborgen waar het drietal schatten bewaarde!

KE0113042022

– Waar ik over droom –

Ik zou willen dat de zon bij het opgaan besloot dat het zijn dag niet is. Terugkrabbelt en weer in bed kruipt en vergeet dat de wekker niet is gesnoozd. Dat we landelijk afspreken, op zulke momenten zelf ook maar een oogje toeknijpen?

Ik weet niet wat ik met mezelf aan moet, hoe moet je het interpreteren als je denkt dat je binnenstebuiten bent afgeleverd? Een kraan in plaats van een tweedehands maar nog bruikbaar stuk omlijsting van een schilderij? Zou Heidegger ook weten dat een landweg soms onbegaanbaar kan zijn? Zou die geven om mijn beslommeringen? Of is hij voor zichzelf filosoof geworden?

Geef me in godsnaam iets meer tijd om te recupereren, op adem te komen van heftige natte dromen. Ook al heb ik die eigenlijk niet eens, maar bij wijze van. Wel denk ik soms over je na. Niet meer in tranen maar wel in treinen

wagonnetjes die steeds hetzelfde spoor afrijden. Met voornamelijk Waarom als station en Waarmoethetheen. Ik heb bij die eerste nog geluncht, fantasieën gehad over vrouwen in trouwjurken, stilgestaan bij een gallerij. Volmondig gezegd…

Ja, ik wil.

Lars Ferwerda (stadsdichter Alphen ad Rijn)

-Vrijheid –

Ik ben het er wel mee eens, ik een grasspriet, jij de wind. Ik vermijd het liefst een fietsbel en waan me een gordijn, zonder te willen drogen toch de hele dag wapperen. In stilte op en neer

op het ritme van regendruppels op kantoorramen. Maar structuur is tegelijkertijd ook de sleutel tot dragen, Seneca en heel veel lijdzaam toezien

hoe je de weg niet meer terugwist. Ik heb nog liedjes voor je geschreven, uitgekeken met een verrekijker op een denkbeeldige schommelstoel. In de regen

zonder passend kostuum de dageraad achterna gefietst. Ik zou graag willen dat ik stemmen hoor zodat het daar aan ligt. Ze zeggen – meestal, maar niet altijd – dat ik meer moet praten. Maar dan ken je me niet.

Kijk eens naar wat ik denk.

Lars Ferwerda (stadsdichter Alphen ad Rijn)

Gerard


We schrijven 2008 – 2009

Gerard en ik komen elkaar
regelmatig tegen in kerkelijk
verband en naderhand ook
in de zogeheten raadszaal
hij als CDA-politicus
wij als sociaal maatschappelijk
voorvechters
echter, als het gaat
om menselijke waarden
vanuit geheel andere dossiers
blijkt op een terras
in raadsgesprekken over politiek
hoe uniek
-zo weet ik achteraf-
Gerard in eerlijkheid, integriteit
en gevoel voor rechtvaardigheid
beweegt.

We schrijven 2010

In een zaaltje bij de Engel
Groenlinks en ITH uitgesloten
van college overleg
achterkamertjespolitiek en muziek
van gekonkel, kronkelt dramtisch
door de Engelenzaal.

De drama queen gaat helemaal los
iets in mij wordt daar ballorig
schiet -ongepast- hard in de lach
Gerard aan de andere kant
van de zaal
pakt het op
grinnikt mee
wij twee
ontkrachten hiermee
even het toneelspel.

We schrijven verkiezingen 2014 en 2018

Vooroordelen van collega raadsleden
burgemeester en wethouders
blijven de grootste winnaar uitsluiten
van binnen en buiten vele tranen
als Gerard dan toch tussentijds vertrekt

Het nekt zijn partij [ITH] niet
zijn zoon ziet en vervolgt
Nu verbolgen ziet de orde
hoe hun wandorde, dan toch
wordt ontkracht.

Boven lacht Gerard en knipoogt vast
hij verrast Houten met gepaste trots.

stil in mij

BEGRIP VAN GOD

dat je niet weg kunt lopen
van god, hij heeft het alziend oog
dat zich graag amuseert
met een vegetarisch diëet

en dat je hem tegenkomt
in alle werken van de natuur
dus ook elk levend wezen
in de donder en in het vuur

de dood is maar een deur
naar een nieuw begin
een olifant of een mug
helaas komt niemand terug

Stanislaus Jaworski

oorlog in Oekraïne

een nevelige zon wankelt
door horizonten vol tanks
in ruïnes slapen doden
radio’s zingen leugens
over zelfbenoemde overwinnaars

[eigenlijk is het land totaal vernield
en heeft er niemand gewonnen]

blauw zijn de bloesems
over mijnen en graven
geel schijnt het licht
in de schuilkelders
nooit wordt de hemel
nog zoals hij ooit was

en dát is de waarheid

sunset 28-04-2022

Plein

Een ansichtkaart
Met daarop:
Een verstild moment;
Voor altijd
Gestold
Verleden

“Hoe was het ook alweer?”
Weet jij het nog? “

Brink
Werd Plein

Verandering
Keer
Op keer
Toen
Nu
En ooit weer

Wat blijft
Is de plek
Waar verleden
Heden
En toekomst
Elkaar
Blijven
Ontmoeten

De plek
Waar wordt genoten
Waar de verhalen
Worden verteld
Steeds opnieuw

“Weet je nog……….?”

© G.J.M.Zegers 2021

Wij zijn vrij

wij zijn vrij vandaag
gisteren was het anders
contouren van wegdrijvende
zwarte wolken conserveren
geschreven verhalen en beelden
van het vernietigende oorlogsgeweld
dat de wereld had geteisterd
vogels zingen, het gras is groen
bomen verzorgen hun takken
vissen zwemmen naar elkaar
tussen alles wat leeft, rust de stilte

in de leegte achtergelaten
om onze vrijheid te betalen
beleven de vrijheid
noemen elkander broeders
noemen elkander zusters

vieren samen feest, vrijheidsfeest…
niet ver van ons vandaan
onder donkere wolken
schrijft men weer een nieuw verhaal

op zwarte bladzijden

© Nico Croes 5-5-22

Opgedragen aan de vluchtelingen uit Oekraïne

Je rent, je rent
over wolken, over zee
over land, voorbij de wind
naar een plek zonder oorlog
waar het kwaad jou niet meer ziet
waar het kwaad jou niet meer vindt

Je angst laat je achter
om deel te worden
van onze geschiedenis

Je tranen laat je achter
op de vloer van de schuilkelder
waar ze nooit mogen opdrogen

Je voetstappen blijven gegrift
in de aarde, eens bedekt
met kleurrijke bloemen

Op de muren van huizen
zonder ramen zonder daken
ontwaakt je schaduw
in een wereld vol vleermuizen
verdwaald in een labyrint
van macht en onmacht

De morgenstond wringt zich
door de nacht en ontpopt zich
als een nieuwe dag
met hoop op de toekomst

Je hoeft niet meer te rennen

© Nico Croes, 28-2-22

Koningsdag

Het mag weer
koningsdag
en ik zag
mensen in de zon

genieten op kleedjes
bij kraampjes
krioelen door elkaar
het is eigen raar

dat gewoon menselijk gedrag
er jaren uit lag en soms elders
nog verboden is

het mag weer
koningsdag
lach nog na
die sfeer…

de wegen doorheen het leven
vegen de drama’s weg
en de zon, begint
zijn zomer…

Anja Tekelenburg

Illusie

een wilde waanzin
spettert gedachten
en dromen doorheen
een etherisch venster
gericht op een fractie
van het geheel

er valt ons schoonheid
ten deel indien wij zien

waar de lente haar
geschenken in lover
voor ogen tovert

Anja Tekelenburg

De lente

zachte voetstappen
van de vrouwe die met
haar schoonheid

de straat stralend vult
vele harten doet zingen
bloemen omringen ons

tomeloos liefdevolle
omarming vol schoonheid
die Maria Magdalena nalaat

Anja van Tekelenburg

lente in de lucht

zachtjes de stille onrust
een vogel kust een knop
en hapt een beestje weg
ik leg een broodje op
een rond bord en wordt
geraakt door het lied
de vogel die je niet ziet
maar hoort, verstoort de
stilte in de tuin…

Senryu

Lente klokjes slaan

weer aan in wintertuinen

bazuinen leven

 

 

Anja Tekelenburg

Après Theater Kapsalon

lichten lonken
wazig dronken
hoewel wankel
toch we staan
 
zalen gonzen
glazen plonzen
mensen dansen
af en aan
 
blijf maar tappen
grollen grappen
jong en oud
drink met ons mee
 
wees geen watje
nóg een adje
gewaarschuwd mens
die drinkt voor twee
 
er is geen morgen
ban de zorgen
leef de lol
dus zuipen, maar
 
in het theater
steeds nog staat er
bezem vol
met plukjes haar
 
 
Danny Keff

Nieuw begin

Buiten hangen tranen
aan bladerloze takken
glinsterend in het licht
dragen bomen de druppels
verdriet van het oude jaar

achter een grijs wolkendek
gloort een aarzelend licht
voor de wereld openbreekt

Binnen hangt nog de geur
van gedoofde kaarsen
waar uit een oude vleugel
klanken de ruimte vullen
tijdloos, verstild, een dans
rond een achtergebleven glas
behoedzaam ingeschonken
dat nog halfvol wijn staat

Een van ons staat op
opent een venster
het licht valt binnen

Henk Gilhuis

Kaas

vandaag is kaas
helaas de baas
over spek en vlees
helaas vandaag
een relaas
met de rasp
in stukje gevouwen
en geschoven
doorheen gaatjes
in de pan gevallen

vandaag is kaas
het vlees van gisteren
en het verbod
van overmorgen
als de heilige Claus

zijn klauwen verder
om ons leven vouwt

of vertrouw jij je leven
toe aan het goede
lichte en vredevolle
droomverhaal van ooit
dat morgen ook nog
mag bestaan als je

de vonkjes in je bestaan
en sprankeltjes van je ziel
als enige liefdevol
houvast handhaaft

Anja Tekelenburg

Tussentijds

tussen kerst
en oud en nieuw
vallen stukjes

kalkoen tussen ballen
van zilver en vet

we hebben zacht uiteengezet
let niet op de trage woorden
akkoorden vervagen

vlagen geluk en verlangen
rijgen een ketting

Anja Tekelenburg

Kerstgroet

Dromen met engelen

als ik je wakker droom
lief mensenkind
de stroom van het bloed
dat je kloppend hart
voortbeweegt

jij lief mensenkind
vindt vandaag de dag
zelden de veiligheid die
je fysiek en in denken

hoopt en toch
je bent veilig
verzorgt
gedragen

je ziel is geschreven
en Michaël zal je
met hand en tand
beschermen

waar Maria Magdalena
je in haar stille genade
wil voeden met helder
weten en vergeten
waarheden
zullen aantreden.

Regen en zon

na regen
de zon

het begon
zo nat
dat de
hoop op
licht zacht
verdween

daar scheen
de zon
en kon
het licht
gevangen
worden

stenen
stralen

Anja Tekelenburg

Haloween

de dagen korten
wind raast
door de landen
over polders
appels vallen
bomen verliezen blad

we vieren het leven
en eren de doden
lichtjes in het duister
bij volle maan

in dromen vliegen
spoken en heksen
doorheen straten
lanen en bossen

kinder-rijk
zo kostbaar
dat we kijken
naar theater

dat later
een gouden
herinnering
en glimlach
op gezichten
tovert

Anja Tekelenburg

Een avond vol rouw

een ruimte
buiten
waarvan we
niet wisten
dat een Q-r code
ondanks de last minute
uitnodiging
verplicht is
waar zelfs een papieren
vaccinatie bewijs
niet werkt om de droomcirkel
te mogen betreden

nog voor 25 september
voor de vrijwilligers van het theater
was alleen een smartphone app genoeg
om binnen te komen
de richtlijnen van het theater
strenger dan de wet
voorbij onze mensenrechten
Neurenberg en Helsinki
voor de opening
van ons eigen kunstfeest

gedichten liggen ten toon
in een ruimte
waar wij niet meer mogen komen
sinds vandaag
kunst en cultuur
onder de stolp
van Phizeriaanse
Billy Boom
om Klaus met Swabs
om niet meer te vergeten
culturele erfenissen
verloren in een
draak vol wratten

Pestgedrag

Dan wandel je naar huis
drie jongens
pesten
spugen
naar een huilend
jongetje
op de stoep

een vrouw in het geel
fietst langs, stopt
“Is dit nu nodig?”

Ik wandel
steek over
doe wat eigenlijk niet mag
in Coronatijd

kniel neer bij het
huilend hijgende kind
vind de zachtheid
die ik zoek
vraag wat er is

de oudere jongens
waaronder een broertje
brutaal en dreigend

met een strenge blik
maan ik tot rust
en afstand

wat er is gebeurd
voor ik langsliep
is een raadsel …

vraag wat er is
kan er geen touw aan vast knopen
zag alleen de trappen en de open
spugende monden van de drie
tegen één

haal eens rustig adem
na het verhaal en een
verbaal en fysieke grens

keert de mens
in het lijfje terug …

Ik vertrek
de oudste brutale aap
“We moeten nog 3 uur naar huis”,
succes … ga er niet in mee
ga het duel in woorden
met een lach uit de weg

draai me na de bocht
nog even om
ze lijken weer samen
te fietsen

vier jongens
op twee fietsen

 

© Anja: Tekelenburg

Walvis 2

Zachte waterstromen
en heldere dromen
komen samen in een dorp
aan het water

waar vroeger in later
verborgen geheimen
zacht en liefdevol haar

namen in het gezicht
van een toeschouwer
voorzien van fonteinwater

© Anja: Tekelenburg

Walvis 1

daar in het stille water
later uit gisteren
voorbij gedreven
© Anja: Tekelenburg

 

Regenboog

Ik droom een cirkel

 

Van kleurige bloemen

Ik ruik in gedachten

Hun heerlijke geuren

En kijk!

Op straat:

Een bonte zebra

Zijn regenboog

Van warme kleuren

Roept uitnodigend

Naar mij:

“Kom, steek met mij over;

Hier ben je veilig”.

Ik droom een zee

Van unieke mensen

Op het veelkleurig pad

Van hier

Naar daar

Ik hoor gezang

Van de overkant

Eén koor

Van zoveel

Verschillende stemmen

En dan denk ik:

Als dát

Eens wáár

Mocht zijn……..

© G.J.M.Zegers 2021

Regenboogzebrapad

Iedereen hoort erbij

ongeacht ras, kleur en geslacht

het leven lacht in de zon
we dansen en onder het balkon
dromen we cirkels
met regenboogtaart

wikkelen levenslessen in
cultuur, contact en respect

mensen boven regels
tegels ingekleurd als
zebrapad, dat straalt
het beste in ons bovenhaalt

© Anja Tekelenburg

Vrede V

het water
de aarde
ijle lucht
een vuur

het is ether
die het centrum
van jouw zijn
verbindt

een lint
zweeft in de wind
je innerlijk kind
hervindt
de weg

omarm jezelf
heb compassie
luister
mededogen
de sleutel

De Wijsheid:

Ik hou van jou en ben het niet eens met wat je deed/doet …

Anja Tekelenburg

Vrede IV

het hart
klopt
in jou

ben jij trouw
aan je geboorterecht

leef jij als mens
of als Persoon
gewoon omdat
je niet beter weet

vergeet alles wat je hebt geleerd
en delf je oorsprong op

een hart
klopt
in mij

ik ben trouw
aan mijn geboorterecht

 

Anja Tekelenburg

Vrede III

het groot machtige krachtig gevat
in nazisme, communisme
de uitersten van het midden
brengt oorlog, haat en tegendraads
opstaan tegen elkaar

waar bloed vergoten
door de zelf genoemde
groten der Aarde
uit de hemel gevallen engelen

bengelen aan zijden draden

welk pad bewandel jij
en jij en jij
opdat wij mensen
de grenzen vinden
van het geheim
dat vrede brengt

Anja Tekelenburg

Vrede II

dans je met
de polen
bevecht
je het slechte

of zoek je dialoog
met het oog
op menszijn
ondanks
dankzij
alle levenspijn

 

Anja Tekelenburg

Vrede I

de afstand
tussen hoofd en hart
groter
dan de omtrek
van de Aarde

hecht geen waarde
aan je denken
als we de wijsheid
uitschenken
voor het weten
uit

sluit de cirkel
zich nimmer

balans tussen
zwart en wit
in het gelid
of spiralerend
jonglerend
met de tijd

Anja Tekelenburg

De Vlinder (cultuurprijs)

een project met senioren die naar behoren de regels volgen kansen zoeken hoe motiveer je mensen en keer je geraniums om tot stralende bloemen voluit bloeiend die het leven waar benoemen dat schoonheid van binnen naar buiten wil bewegen en… Verder lezen →

Klimaatgedicht

Klimaat in de uitverkoop haar zon droop af en viel stil in de cyclus van elf jaren van koelen en opwarmen op en neer miljarden jaren telkens maar weer een arrogante man bedacht dat hij de macht wel over kon… Verder lezen →

Klimaatgedichten in broodnood

Je zult maar op weg zijn
naar een wandeling
met mooie vrouwen
en collega belegen heer

dan is er die ene keer een vrouw
die gauw de honden weg wil brengen
en hierna besluit dat de nood
voor een stukje brood hoog is

wij wachten en verlengen de tijd
van blijven staan voor deze mensen

tot de koude ons aanvat
en de groep besluit dat
het tijd is om te gaan

zonder telefoon nummers
en mobiel internet is het net
die gek gemiste kans

om elkander dan toch nog
op het terras te treffen
we effenen het ongeluk
met een stuk extra poëzie

en appeltaart op afstand
na wat ruilgedichten
in binnen gezichten gevat

omroephouten

 

Anja Tekelenburg

Klimaatdichter – Danny Keff

Danny kon er op 22 mei helaas niet bij zijn. Zijn bijdrage is hieronder toch als video te bekijken. Het eerste deel is geheel in het thema: Klimaatdichters. Het tweede deel zijn gedichten bij het kunstwerk HIER, waar we tijdens de wandeling hebben stilgestaan.

Nico Croes over Ontnomen vrijheid

HOUTEN Ter afsluiting van de viering van 75 jaar bevrijding, wilde dichter en schilder Nico Croes een expositie van eigen werk organiseren. Corona maakte dat onmogelijk. Het idee om toch aandacht voor zijn werk te vragen, bleef bestaan. ,,Nog steeds… Verder lezen →

Puinhoop

laat de nacht overgaan in nacht
laat ons dromen van de wereld van gister
toen de dag begon met vogelzang
toen de zon nog opkwam boven vredig land

laat déze nacht overgaan in nacht
leid ons in dromen naar gisteren
toen onze kinderen fietsten, renden, speelden
toen we onverschillig strooiden met tijd

onverbiddelijk draait de aarde
onverbiddelijk stijgt de zon
boven onherstelbaar verleden
boven zwaar verwrongen trots

onverbiddelijk draait de aarde
met een noodgang stijgt de zon
boven huizen in puin
boven dromen in as

ik sla mijn hand voor mijn mond
ik sla mijn vuist op de grond
dit is waar mijn kinderen wonen!
dit is waar mijn kinderen zijn!

met mijn vuist op de grond
sla ik mijn hand voor mijn mond
dit is wat ik moet verwoorden
dit is wat ik duiden moet

ze zijn niet blind
ze zijn niet doof
onder mijn vleugels zien zij
onder mijn vleugels horen zij

ze zijn doof noch blind
zij horen en zien
onder het gruis hun deugd
onder het puin hun jeugd

en ze blijven vragen
vragen, niet klagen
grote, natte ogen
vegen op gezicht

ze blijven vragen
niet klagen, vragen
hun handen open
hun schouders hoog

ik sluit ze in mijn armen
druk ze ferm tegen mij aan
omdat ik ze wil troosten
omdat ik hun liefde wil

ik voel ze in mijn armen
houd ze ferm tegen mij aan
om ze te beschermen
om ze af te schermen

waar is de noodrem van de aarde?
waar is de dimmer van de zon?
want in het licht moet ik gaan zoeken
naar antwoorden van lucht

laat de ochtend schemeren naar donker
laat deze ochtend overgaan in nacht
zodat ze kunnen slapen
zodat ze kunnen dromen over fietsen, rennen, spelen

en laat de nacht overgaan in avond
en de avond overgaan in middag
en gistermiddag overgaan in ochtend
en laat de vogels bij nachteraad zingen
laat ze zingen als op de avond van 4 mei

en laat het overgister 5 mei zijn
en wij weer allen vrij zijn
en meer dan ooit te voren blij zijn
met de vrijheid die nog is.

© Danny Keff

5 Mei

Vrij
wat is het
wat betekent het
voor jou?
voor mij?

Jezelf opdelven
onder lagen overtuigingen
vandaan
gaan staan
voor je eigen pijn en zijn
talenten en verlangen

dat is vrij zijn
voor mij
deze dag

 

© Anja Tekelenburg

Boek Nico

In het kader van dodenherdenking en bevrijdingsdag hierbij het schilderijen en gedichtenboek van Nico Croes

Ontnomen Vrijheid Nico Croes

 

Koningsdag 2021

Springkussen
heel veel kinderen
wafels bakken
kennismaken
met een borrel

Coronaproof

Het was een gouden dag
Koningsdag
vol koningen
en koninginnen
hier aan het Patriottenland

oorverdovend de muziek
het springkussen voor de deur

nu is de avondstilte
weer gekeerd
en voel mijn roze wangen

© Anja Tekelenburg

22 mei: Poëzie aan de Slinger

Verontrustend, inspirerend en mobiliserend dat is wat een klimaatdichter tracht te zijn met haar of zijn klimaatpoëzie. Je kunt de ozonlaag niet dichten met woorden of een overstroming voorkomen met een vloedgolf aan zinnen… of toch wel? Naar voorbeeld van… Verder lezen →

Dag van het autisme

dag van het autisme
een specialisme
in een anders werkend brein

het zou een ziekte zijn
met medicatie te onderdrukken
echt ik val in duizend stukken

uit elkaar
spelletjes om gewin
dat begin van eindeloosheid is
is wat hij zo mist

sterren en strepen verbleken
voor zijn ogen als leugen en bedrog
de trog hebben gevuld

dag het het autisme
een specialisme
in zingeving en geduld

voor de mensen om je heen
© Anja Tekelenburg

Het gevoel

waar de bij beeld geschreven
woorden uitgesproken

een bespeelde handpan breekt
illusies in duizenden facetten

welke een uitgesproken
woord niet kan horen

harten raken zielen
stemmen vormen trillingen
gezongen woorden
gedragen op handen
raken een snaar
die diep van binnen
beroert en wil inkleuren

© Anja Tekelenburg

Medio maart

opzij, opzij, opzij
maak plaats, maak plaats, maak plaats
want onze nieuwe leiders zijn er haast

we moeten debatteren, kiezen, stemmen,
formatteren
en weer doorgaan

de één die is wat banger
de ander wil niet langer blijven staan!


ik heb behoefte aan stilte
en aan rust
de lentezon die mij zacht kust
aan echt, aan groen en puur
aan de kracht van de natuur

en daarom met mijn stem
trap ik even op de rem
en is de huidhonger, zo gek
plots gestild
door paddentrek

© Danny Keff
Vrij naar “Opzij” – Herman van Veen

Potentie op vrijdag

Jouw potentie
mijn talenten

samen nemen wij
een handvol lentegeluk

vrijdag, Freya

Kom laten we spelen
en ons geluk delen

Inspiratie

inspiratie
en integriteit
een zingende zoektocht
bezweren, leren
wij van dag tot dag
vanuit de nacht

de snelwegen van het woud
ons hart houdt herinneringen
aan een zinderende tijd

waar handen elkaar raken
golvende bewegingen maken
op een maagdelijk doek

kleuren fleuren de dagen op
klanken raken zoet de ziel
zetten gedachten in beweging
tegen alle moeten in
maakt zij ons wakker
doet leven ontwaken

een stroom van liefde
en inspiratie
de sensatie
van ons leven

(n.a.v. gesprekken over het cultuurplein in relatie tot het referendum Ruimtelijke Koers)

© Anja Tekelenburg

Kooikersplas (bij werk van Olivia O’Keeffe)

haar kleuren en geuren
dagelijks aan verandering
onderhevig, is stevig

uilen laag in haar bomen
aalsgolvers hoog bovenin
eenden en hoentjes in haar armen

de in stilte en aan spiegelingen
onderhevige beelden en gedachten
onder de treurwilg doorleeft
zij
weeft seconden door mijn leven
omgeeft mij met schoonheid

door de tijd heen
zoveel stappen rondom haar
water welke de spiegelingen
wil weerkaatsen … in lilalicht

© Anja Tekelenburg

Na de sneeuw

in een stilte
tussen winter
en lente

dragen de sneeuwklokjes
de herinnering aan een
maagdelijk witte deken

die door de zon weg gekeken
geheimen en beloften
in de stilte

tussen winter
en lente
uittekenen

kracht spiegelen
een lach
in het hart

en om de mond
tekent

© Anja Tekelenburg

Culturele armoede

Het kind wil dansen
kansen en sterren
uit de hemel plukken
het wil niet lukken

Corona zeggen ze
het is gevaarlijk
hoort ze steeds weer
leven lukt niet meer

zij willen zingen
stemmen en sferen
naar de hemel bidden
het wil niet lukken

Corona en angst verzwijgen
de onderliggende pijn
van verdwenen geluk en inspiratie
de traktatie steeds weer uitgesteld

wel verteld het samen leven
omgeven door mensen om je heen
alleen met je verlangen
en een doodsstrijd in eenzaamheid

© Anja Tekelenburg

Sneeuwpop

Een kinderhand
alleen op straat
bouwend
aan een sneeuwpop

Dag Anja
ha meis

je mag wel bij mij
op de oprit een pop maken
daar tegen de wand
is de sneeuw opgewaaid

ja …

Zij bouwt strategisch

we zoeken stenen
uit tovermandjes
met schatten
uit Oostenrijk

een oude pen
als neus
stenen als oog
uitgestoken tong

Plezier en geluk
zomaar een stukje
uit een winterdag

© Anja Tekelenburg

Thuisonderwijs

Achter het scherm

zit ik mij te vervelen

ik mis mijn klas het plein

vriendjes om mee te spelen.

 

Ik zie ze in hun vakje zitten

soms valt er eentje weg

de helft zit nog te pitten

hoort iemand wat ik zeg?

 

Van staarten delen

begrijp ik nog geen biet

mijn vader denkt diep na

maar ach die dino snapt het niet.

 

Liever pak ik de telefoon

-redder in nood- op schoot.

De juf? Zij ziet alleen mijn hoofd!

Ik neem haar en mijn dino in de boot

op avontuur naar zee.

 

Vergeet het maar

ik zit al wekenlang alleen

aan mijn bureautje o zo saai

het is zo stil in Houten-Noord

en ik verveel me zo…

 

ã Henk Gilhuis

Wandelen

waar wandelen
zinnen verzet
wordt alles ingezet
om de genoegens
te behouden
en vergroten

ons Oude Dorp
op woensdagmorgen
een ontmoeting
met ondernemers
onze burgemeester

een gesprek van mens tot mens
over de grens tussen beeldscherm
en levende contacten
het gemis hiervan

we blijven doorgaan
staan stil en gaan door
voor altijd mens
met een kloppend hart

© Anja Tekelenburg

Gedichtendag

door storm en regen
was mij schoon
reinig mijn ziel
zuiver het hart …

vang jij het licht
zwicht je voor verlangen
naar een groene aarde
baar mij leven …

© Anja Tekelenburg

Cultuur in Houten

cultuur in een zuur klimaat
in gesprekken praat men over
niet geoormerkte staatssteun

traag leunen wij achterover
het lover ingetrokken
de winter over het dorp

cultuur in een zuur klimaat
waar alles ter discussie staat
in gesprek met inspiratie

legitimatie is een akkoord
dat bij regenten hoort

creativiteit kent rang noch tijd
verblijdt keren wij in …

om buitenom tot binnenin
het levenslied te komen
waar dromen mogen stromen

Jaarwisseling 2020

terug naar het ’t begin
we rolden als vanouds
een schoon nieuw jaar in
“nieuw” tussen haakjes

het was nog als weleer
eens even wat anders
dat kon nog wel een keer
een klein monster, ver weg in China

onzichtbaar, werd met miljarden actief
nee niet hier, het zal daar wel blijven
dachten wij Houtenezen heel naïef
het kwam voor het maart was, benam ons

de adem, kreeg onze geliefden in zijn macht
al schitterde buiten het licht door de bloesems
de kus werd verboden, een handdruk verdacht
op afstand knuffelen met twee handen

op de borst, als troost in zware tijden,
met corona sluipt eenzaamheid binnen
aangrijpende beelden van onmenselijk lijden
niet aanwezig kunnen zijn bij dierbaren

zorgverleners worden onze nieuwe helden
in een tijd van onzekerheid angst en verdriet
maatregelen ter bescherming gelden
we hopen op een mooi en veilig jaar

waarin het virus zich laat bedwingen
de huizen en harten opengaan
en iedereen uit volle borst mag zingen
we wensen jou en de jouwen gezondheid

overvloed en vrede in een nieuwe vorm
er komt een dag waarop rozen bloeien
met vrijheid en liefhebben als natuurlijke norm

Voor ieder een mooi twintig eenentwintig
Maak mooie momenten bijzonder.

Coproductie Dorpsdichters, 27-12-2020

Mijn engeltje

bedankt dat je er was
we stonden samen op de stoep
bij de hemelpoort zowaar

je was er
ongemerkt
maar voelbaar daar

op het moment
dat ik het nodig had
of zomaar

je was er het hele jaar
ook nu met kerst
en ik weet nu waar

in de boom
zit nog je engelenhaar

© Hans van der Vlugt

Kerststuk

het is toch zo gezellig
rondom Kerstmis ieder jaar
handen vol met blaren
van dat stomme engelhaar

overal die lampjes
en die snoeren in de knoop
geen plek meer in de koelkast
heel je huis weer overhoop

oh wat moet ik dragen
wat smijt ik dit jaar op het bord
nee, ik kan niet wachten
tot het januari wordt

stomme pakjes kopen
waar echt niemand iets aan heeft
echt ik heb nog nimmer
fijne feestdagen beleefd

het hele land door racen
visite hier, bezoekje daar
en weer die stomme beenham
dan te rauw en dan te gaar

en dan oudjaarsavond
leuk doen tot na middernacht
het nieuwjaar brak beginnen
welke gek heeft dat bedacht?

ik voel met Ebenezer
en die goede oude Grinch
ik lig de donk’re dagen
met eenieder in de clinch

steeds maar weer hetzelfde liedje
en ik trap er steeds weer in
laat ik allen toch weer binnen
maak het ieder naar zijn zin

Maar nee, niet twintig-twintig
ik zeg “Nee” en ik bedank
anders zit ik straks op zeker
met een burn-out op de bank

volledig naar de klote
mijn gevoelens voor Kerstmis
vandaar dus dat de titel
van dit rijmsel “Kerststuk” is

© Danny Ebenezer Keff

De stadsdichter

kunst behoorde vroeger
tot een elite groep
nu is kunst van jou
nu is kunst van mij
nu is kunst van ons
ik kan ermee spelen
kleuren, schilderen
de ruimte ermee vullen
ik kan prachtig zingen
aan de rand van de stad
mijn gezang draagt de zon
naar de rode nacht

ik kan dichten en nog meer
letters rijgen tot woorden
slingers deur naar deur hangen
ik vertel over de stad
over wat de cultuur baart
de buren het nieuws brengen
een stad zonder dichter
is een maan zonder sterren
hoe dichter bij de stad
hoe meer vervallen ogen de muren

ik dicht de gaten

© Nico Croes

Een kaarslengte …

In de donkerste maand
brandt midden op tafel
een vijfarmige vriend
met vuurrode vingers
de kandelaar

stille hulp voor ouders
om een kinderoorlog
-over wie iets het eerst mag-
in traag druipend vet
te smoren

daar komen de strijders
nog met verbeten gezichten
door de vlammen verleid
aan tafel de vrede tekenen
met sinaasappelschillen
zacht knetterend

gelach verstomt, ogen staren
in de stilte spreekt alleen het licht
waar een gezin zich verbindt

vrede duurt maar een kaarslengte lang
als bij het stompje de oorlog hervat

wie mag er blazen?

© Henk Gilhuis

Gangmakers

raak me met puur zoet bitter
een gang maakt zijn opwachting
bij het overleg dat uitleg voorbij
het woord vrij laat en mensen
voor procedures en wetten
in weten serieus neemt

mensen willen leven
verbinden
spelen en genieten
we gieten angst uit de pot
en vullen de kopjes
met koffie en thee

nemen een gang mee …
en maken zo samen
een bruisend Houten

© Anja Tekelenburg

De Hulpsint

oh, dit maakt me reuze blij
Sinterklaas kijkt terug naar mij
als ik in de spiegel staar
mooie baard en lang wit haar

“zo zo!” zegt hij.. laag en traag
“je ziet er piekfijn uit vandaag!”
nog één knipoog en dan hop
ik blijf zitten, Sint staat op

staf in hand en mijter recht
daar gaat Sint, hij is het echt!
met zijn ouwe, trouwe Piet
plankenkoorts dat kent hij niet

zijn zenuwen is hij de baas
hij gelooft in Sinterklaas!

© Danny Keff – December 2020

In een kinderwereld gekropen

Lieve Sinterklaas
als je bij ons komt
dan ga ik voor jou zingen
Ozosnel krijgt een wortel
jammer dat Piet ziek is
mama vertelde mij
dat hij rode hond heeft
en dat hij misschien rood blijft
dat vind ik niet zo erg
maar als hij koorts krijgt
dan is het echt niet leuk
Ik ga niet meer op je schoot zitten
het mag niet meer
Papa zei dat ik te zwaar ben

ik heb gehuild
je bent heel oud
misschien ga je dood
en dan kom je niet meer
als ik groot ben
ga ik kadootjes kopen
voor arme kinderen

mijn spaarpot is leeg
helemaal leeg
een muts gekocht
voor Hanane mijn vriendin
een jongetje in de klas
had een stukje
van haar hoofddoek geknipt
als zij de muts draagt
dan ziet niemand dat

Ik ruik speculaas…

© Nico Croes
3 december 2020

Samen voor de schoorsteen

we riepen
zwarte piet
als we iemand
op het dak zagen

we zongen samen
liedjes bij
de haard
wie zoet is krijgt lekkers

wie lekkers krijgt
is zoet zullen
onze ouders
gedacht hebben

we zetten
onze schoenen
met daarin
een wortel voor het paard

de dag erna
aten we
stamppot
met wortelen

© Hans van der Vlugt

Sint en Piet

Ik zie ze nauwelijks tot niet
de najaar en winterrijke figuren
een groot melancholisch verdriet
beweegt zich uit het vallend blad

op het Rond is het winkelen
beperkt, ook in Het Dorp, de worp gemist
warme chocolade en koek
lijken een gevallen fotoboek

de muziek en bewegingen met snoep
deed het altijd lacherig goed
ik ontmoet slechts maskerades
onderweg over de pleinen waar rijen

verdwijnen achter gesloten deuren

© Anja Tekelenburg

Saint’s Lament

Vanuit Spanje
met de boot
vaar ik met appels van Oranje
regelrecht naar code Rood

Bij aankomst zet men
zonder gêne
mij regelrecht
in quarantaine

Na in totaal
een dag of tien
heb ik mijn schip
echt wel gezien

Ik tref als ik
de wal op ga
slechts één persoon
met camera

Die meldt mij
tot mijn groot verdriet:
“Er zijn geen kind’ren
zo u ziet”.

Mijn trouwe paard
-en dat is zuur-
moet aan een
anti-schimmel-kuur

En dat geklaag
-niet te genieten-
over de kleuren
van mijn Pieten

Het liefste maak ik
rechts-om-keert
dan zien ze mij
dit jaar niet meer

Ik denk dat ik
naar Spanje vaar;
Koop je cadeautjes
Zelf maar !

© G.J.M. Zegers 2020

Lancering website

Op 16 november 2020 is onze website officieel geopend. Hieronder kun je de video bekijken van de opening die online heeft plaatsgevonden. Met hartelijke dank aan wethouder Jan Overweg die deze opening met de voordracht van een gedicht heeft verzorgd.

Krantenartikel

Trots op het punt waar wij nu staan

Artikel AD

Het einde is leeg

vogels zingen niet
vliegen heeft geen zin
stil, alles is stil

dieren dalen in stilte
met de neerwaartse spiraal
richting duisternis

vissen zwemmen op het droogte
waar het zand gelukkig
hun zicht belemmert

micro organismen 
vreten aan de fundering
van de macro organismen 

de mens vlucht
naar Mars of naar Venus 
waar het einde leeg is. 

©Nico Croes
Augustus 2020

Mishandeling 2 (schoolkind)

in de klas
door de meester
gekleineerd

vader net overleden
moeder verwaarloost hem

je stinkt
hebt luizen

in de klas
door de meester
gekleineerd

je loopt achter
stikt in verdriet

zie de gaten in je sokken

zelf continu gepest
zie ik de blokken
aan jouw benen niet

de meester schiet
de pesters te hulp
kinderen in hun schulp gekropen

nopen hem tot geniepig
kleineren en jongleren

met het kwetsbaren in zijn school

© Anja Tekelenburg

N.a.v. Week van de Mishandeling

Stigma

Je foto
Voorzien
Van jouw
Levensverhaal

Enkele zinnen
Vertellen
Een tragedie
In zoveel delen

Voorbijgangers
Werpen
Passerend
Een blik

Soms herkenning
Vaak ook niet

Zij kunnen het
Vergeten

Jij
Zit er
Je hele
Leven mee

© G.J.M. Zegers 2020
Foto © René van den Brandt

N.a.v. Week van de Mishandeling

Sint Maarten

de schaal met mandarijntjes
ligt troosteloos op tafel
een paar snoepjes in bakjes
vragen naar kleine handjes
buiten is het stil, stil
de deurbel zwijgt
ik heb een leeg gevoel
verlang naar de stemmetjes
naar de liedjes van Sint Maarten
naar de kleine koppies
met  glinsterende oogjes

een vleugje wind
speelt met de kaarsvlam
de maan en de sterren
duwen de wolken opzij
zoekend naar kleurrijke lichtjes
gedragen door lampions
slierend door straten
de avond is donker
geen feestlichtjes
geen kinderstapjes
alles is zo anders

© Nico Croes.
Foto: @ Anja Tekelenburg

Mishandeling 1 (gaslighting)

je bent niets
kunt niets
maakt niets
van je koken
roken mag je

weet

ik tweet je naam uit
de mannen fluiten
nemen je mee
goud verdien ik
thee te heet gedronken

beschonken wil ik je
gedrogeerd
opdat je je niet verweert …

je bent niets
wat doe je nu
hou je mond
ongezond jouw
vragen

© Anja Tekelenburg

N.a.v. Week van de Mishandeling

Uit-gestorven

daar staan ze niet
zijn hand volgt niet
het licht niet in haar haar

daar staan ze niet
zijn duim streelt niet
niet haar wang aldaar

daar staan ze niet
zij rekt zich niet
op tenen niet naar hem

daar staan ze niet
hij fluistert niet
niet met zwoele stem

daar staan ze niet
het licht valt niet
als kader op de grond

daar staan ze niet
tot mijn verdriet
hier niet op Het Rond

 

Gedicht © Danny Keff
Foto © René van den Brandt

Vlinder-gedicht-Houten

Traag door oneindig volgebouwde Vinexwijken stromen met plotseling een onverwacht vergezicht over een prachtige plas met kleurrijke huizen en onze eigen Toren van Babel Op Houten Het Plein der gemoedelijkheid van een ver verleden idylle een schier onophoudelijke stroom van… Verder lezen →

Cultuur … morgen zou …

Op het scherpst
van de snede
tussen angst voor ziekte alsook dood
is de ruimte voor cultuur gedood

door generaties heen gedanst
in een groot avontuur
dat de dichte nacht
vol-ledig bezet

met een gebroken hart
verwarde geest
die vreest voor erger …

cultuur ondergronds
leven in het kleine binnen
we beginnen later

later

later

weer opnieuw …

 

 

© Anja Tekelenburg

PADS

We staan met zes mensen
luisteren aandacht
we verrasten elkander

woorden en klanken
toneel en veel meer
we delen in een koude zaal

helemaal voor ons alleen

Verbondenheid in kwaliteit
wij genieten na
uren, dagen en maanden

Kunst en Cultuur zijn medicijn
in tijden van twijfel en pijn

© Anja Tekelenburg

Over groeitaken

Een stadsdorp
dat zich ontsluit
voor ontmoeten

is een dorp
met gouden hart
rondom een plein

we zijn samen mens
op de grens tussen
de dagen en nachten vol zin

danwel nutteloos in eenzaamheid
laten wij tijd nemen voor samen
welzijns factoren als toetssteen

voor een ontwikkelfase die altijd
geldgestuurd was
eens omdraaien

dan maaien we gouden granen
een stadsdorp vol leven

© Anja Tekelenburg

Haiku

water stroomt harder
als stenen ruimte maken
voor kleine druppels

© Anja Tekelenburg

Regen en zon

Wandelend door Houten
stoute schoenen aan en gaan
bewegen velen zich over wegen
tegenover alleenzaamheid
op het jaagpad
langs het Amsterdam Rijnkanaal

© Anja Tekelenburg

Autisme en mondkapjes

Beangstigend zegt hij
mensen veraf
en naderbij
communicatie
vol eliminatie
van gezichten
maakt het leven
nog lastiger met de ander
hier verandert geen
gewoonte aan…

hoe kan ik hiermee omgaan?
ik dagdroom en droom
van de tijd voor deze crisis
Jezus wat is het leven waard
als je niets meer ervaart

van mede menselijke communicatie …

het is een dreigende sensatie …

© Anja Tekelenburg

Het sprookje biodiversiteit

daar stond ze in haar rode jas
te roepen: het is tijd
het is tijd voor verandering
voor meer diversiteit

voor vlinderstrook en bloeibogen
met pluriforme kruin
voor zonpaneel en regenton
en tegels uit de tuin

daar stond ze in haar rode jas
te roepen: het is tijd
geef alle beestjes ruimte
met een beter maaibeleid

er werd zowaar geluisterd
ze kreeg oevers met een lach
een bos zo mooi verwilderd
het was prachtig wat ze zag

daar ging ze met haar rode jas
ze had het naar haar zin
ze zong zo blij en huppelde
het Nieuwe Wulven in

de bloemen bloeiden weeldig
ze raakte van het pad
de laatste die haar heeft gezien…

de wolf die haar vrat

 

© Danny Keff

Moria

Waar bomen
niet meer groeien
tenten zijn verbrand
de aarde verschroeid
huilt een eiland

zit een man in de as
zijn hoofd op de vangrail
vergeefs wenst hij te verdwijnen
in het niets van een droomloze slaap
zonder vijand, zonder virus, zonder vuur

zijn enige hoop
is een dak van sterren
en het kind aan zijn voeten
dat met sintels speelt.

in een broedplaats van wanhoop
ontbreekt elk onderscheid
tussen daders en slachtoffers

zolang de leiders op het vaste land
hun harten met wantrouwen voeden
en oneindig leed in getallen verkleinen

is het een schrale troost
dat de meeste mensen deugen.

© Henk Gilhuis

In de schaduw van de vrede

je schaduw ligt
en kijkt naar je kruin
reikend tot in de hemel
prachtige bladeren
zuigt het leven op
uit de kracht
van de zon

onrustige  schaduwen
slingeren heen en weer
rondom je stam
en vallen vermoeid
op een groen tapijt
een zacht briesje
beweegt het gras

Als de avond valt
gaat het licht uit
je verdwijnt
met de laatste zonnestraal
morgen ben je er weer
zodra  de zonnestralen
de nacht hebben weggebracht

© Nico Croes

Oude Dorp

een plein vol historie
vele voetstappen en tranen
een plein met terrassen
kleding te passen bij vrouwen
en mannen
vol ondernemersbloed

we doen het niet voor minder
als het weer kan
eten onder de groene luifel

ons Oude Dorp op steenworp
afstand
aan de rand
van vermogen
verhogen we
samen de sfeer

dansen vol vreugde
met smaken zo puur
in volle harmonie gebracht
op een aftastende tong

© Anja Tekelenburg

Alleen slechte dichters hebben de krukken van het nut nodig.

Remco Campert

Rietplas

Wolken
drijven

water
vangt riet

dat wuift
en waait

wolken
drijven

mensen
in gesprek

bewegen
dagen in
en uit

we praten
en delen

wolken drijven
zonlicht
op aan

 

© Anja Tekelenburg

« Oudere berichten

© 2022 — DEZE WEBSITE IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR WILLEM VAN ROOIJ CONCEPT & VORMGEVING | DIGITAL CONCEPTS EN UNIVÉ VERZEKERINGEN

Thema door Anders NorenOmhoog ↑